"Podał mi rękę omdlewającym, świadomie sztucznym gestem, nabytym w Anglii. Nagle bez żadnego zrozumiałego powodu zrobiło mi się okropnie żal Sebastiana; zapragnąłem powiedzieć coś naprawdę - coś, co miałoby skrzydła i serce - ale ptaki, które wzywałem, usiadły mi na głowie i ramionach dopiero później, kiedy zostałem sam i nie potrzebowałem już słów."


    "- Sebastian Knight? - rzekł jakiś głos we mgle. - Kto tu mówi o Sebastianie Knighcie?
    To powiedziawszy, nieznajomy podszedł do nas... O, jak mi czasem brak swobodnego rozkołysania dobrze naoliwionej opowieści! Jakże byłoby wygodnie, gdyby głos ten należał do pogodnego, leciwego profesora, który miałby długie, omszałe płatki uszu, a koło oczu zmarszczki - oznakę mądrości i poczucia humoru... Przydatna postać, mile widziany przechodzień - ktoś, kto także znał mojego bohatera, lecz patrzył nań z innej strony."


    "W końcu więc nie zobaczyłem się z Sebastianem, a w każdym razie nie zobaczyłem go żywego. Lecz parę minut spędzonych na słuchaniu oddechu, który wziąłem za jego oddech, tak gruntownie zmieniło moje życie, jakby Sebastian przemówił jednak do mnie przed śmiercią. Nie wiem, jaką posiadł tajemnicę, ale ja tez poznałem pewien sekret - ten mianowicie, że dusza to tylko sposób istnienia, nie zaś stały stan; że każda dusza może być duszą człowieka, jeśli ten odnajdzie jej falowanie i za nim podąży. Niewykluczone, że życie przyszłe to zdolność świadomego bytowania w dowolnie wybranej duszy, w dowolnej liczbie dusz nieświadomych brzemienia, które sobie raz po raz przekazują. Jestem więc Sebastianem Knightem."